Reisverslag van bestuurslid Bernadette van Buchem

De eerste week van maart 2011 bezochten we met een groot gedeelte van het bestuur van Orange Babies Zuid-Afrika en Namibië. Vorig jaar zijn er drie nieuwe leden tot het bestuur toegetreden; Anton Sandler, Gijsbert Dezaire en ondergetekende. Voor ons drieën was dit een unieke kans om, samen met Baba en onze voorzitter Peter Paul Blommers, met eigen ogen een aantal projecten te gaan bekijken. Om de kern van Orange Babies te gaan zien, dat waar het uiteindelijk allemaal om draait: de projecten in Afrika voor de zwangere vrouwen met hiv, hun baby's én de opvang van de kinderen, die veelal door hiv, geen ouders meer houden.

Je beseft je vooraf dat zo'n week anders dan anders zal gaan worden. dat het zeker niet hetzelfde zal zijn als de keren dat je als toerist Afrika bezocht. Maar je denkt ook al een behoorlijk beeld te hebben, omdat je via je bestuursfunctie inmiddels veel hebt gehoord en gelezen over de projecten. Maar de werkelijkheid is overweldigend: veel indringender, heftiger en emotioneler. En eigenlijk heel moeilijk met woorden te beschrijven. Het raakt je ziel. Het zet je wereld op zijn kop en veel dingen in een ander perspectief. en dat schrijf ik zonder hoogdravend te willen klinken. Het was één van de meest bijzondere weken van mijn leven. Met onuitwisbare indrukken.

En het voelt nu nog meer als een voorrecht dat ik, via het bestuur, een bescheiden bijdrage mag leveren aan die mooie organisatie die Orange Babies is: gestart door bijzondere mensen: Baba, John en Stef. Met een grote betrokkenheid van velen in Afrika, waarvan wij er nu een aantal hebben ontmoet. Het zijn deze mensen in Afrika die het verschil maken. Die met een enorme drive en inzet stappen vooruit zetten in die zo overweldigende problematiek van hiv. de Anna's, Phina's, Corinnes, Rose's, Stevens, Suzannes, Winnies, Florences, Sybongiles, Remco's, Ingrids, Chrystels en Marietjes van deze wereld. En dan noem ik er velen nog niet. Is het toeval dat het vaak vrouwen zijn? Krachtig, wijs en met een enorm hart. Mensen die niet denken in problemen en onmogelijkheden, maar in oplossingen en kansen. dat klinkt wellicht als moderne managementpraat, maar zij maken dat in zeer moeilijke omstandigheden waar!

En laat ik er eerlijk in zijn; in die week waren er absoluut momenten dat ik dacht: 'wat kunnen we hier betekenen, wat kunnen we hier bijdragen; de problemen zijn zo groot en complex. En de omgeving soms zo weerbastig. Bijna om moedeloos van te worden'. Maar gelukkig zie je ook de vele positieve ontwikkelingen, zoals de cijfers die duidelijk laten zien wat een mooie resultaten worden behaald. Dankzij bijvoorbeeld de melkprogramma's, waardoor veel minder baby's besmet raken. Dankzij de voorlichtingsprogramma's, waardoor meer vrouwen zich eerder laten testen en daardoor eerder medicijnen slikken ter voorkoming van overdracht. Dankzij de opvanghuizen en scholen, waardoor kinderen een kans krijgen.

De onuitwisbare indrukken zijn vaak hele concrete gebeurtenissen en ontmoetingen. Ik noem er enkele. Zo is er de herinnering aan de jonge moeder, die we ontmoetten in het Chris Hani Hospital bij een bijeenkomst in het kader van een melkprogramma. Deze moeder vertelde aan ons en de andere vrouwen van de groep, dat ze net had gehoord dat ze hiv-positief was. De radeloosheid sprak uit haar verhaal en een enorm verdriet was te zien in haar ogen. Andere vrouwen, die al langer in het programma meedraaiden en wisten dat ze hiv-positief waren, stonden nu ook op. Zij deeldenmet haar hun ervaringen; dat hiv niet het einde betekent. dat het dankzij de medicijnen absoluut mogelijk is om een normaal leven te leiden. Zij gingen figuurlijk en letterlijk om haar heen staan, om te troosten en te steunen.

De ontmoeting met het pientere 10 jarige meisje in Sparrows. Zij is wees en woont vanaf haar geboorte in Sparrows Ministries, samen met 240 andere, veelal hiv-positieve kinderen. De energie en wilskracht die uit dat meisje sprak. Op de vraag wat zij wilde worden, antwoordde ze resoluut 'hartchirurg'. En niemand twijfelde er op dat moment aan dat ze dat gaat waarmaken.

De ontmoeting met het gezin in Sekgopo. De moeder was twee weken na de bevalling van de jongste zoon overleden. De vader, hiv-positief, zorgde nu alleen voor de drie kinderen. Zette alles op alles om zijn huisje, met nu nog één slaapkamer, uit te breiden. Zodat hij niet meer met zijn zoontjes in één bed hoefde te slapen en zijn dochter niet meer op de grond. Hij draaide ook mee in het voorlichtingsprogramma rond de flesvoeding en het gebruik van medicijnen. We zagen hem de volgende ochtend, met nog één andere man, tussen de andere moeders in de kliniek zitten. De positieve uitzondering, want over het algemeen wordt door de vaders de hiv-problematiek nog hard ontkend en is het zeker geen uitzondering als vrouwen daarvoor verstoten worden.

De ontmoeting in het Good Hope Hostel in Witkop, Namibië. Waar de kinderen nog in een soort barakken slapen, vaak met tweeën in één bed. Waarvoor nu gelukkig tijdens het laatste Gala van Orange Babies extra geld is ingezameld, om een begin te kunnen maken met die zo hard noodzakelijke verbeteringen. Waar wel al een prima schooltje vlak naast staat met enthousiaste leerkrachten, zodat de kinderen de kans krijgen om aan hun toekomst te werken.

En tot slot de ontmoeting met Hope Village, waar 82 kinderen worden opgevangen. Kinderen die vaak klein, breekbaar en met ondergewicht zijn binnengebracht. Die dankzij de warme en liefdevolle opvang zijn opgegroeid tot vrolijke kinderen vol energie. Waar je, net als bij de andere projecten ziet, hoe belangrijk de veelal lokale medewerkers zijn; zij vormen de spil voor de kinderen. Geven hun warmte en liefde. Stellen ook de regels, zoals dat ook in een gezin gebeurt.

Het is slechts een greep uit de vele mooie, soms ook verdrietige ontmoetingen die we hadden. Eén ding staat voor mij nu nog meer vast: om met de woorden van Baba te spreken 'niets doen is geen optie'. Integendeel, je zou nog veel meer willen doen. Om de projecten verder te versterken en een nog groter verschil te maken voor de moeders en hun baby's. Er kan dankzij Orange Babies al veel worden gedaan, maar er is ook nog veel te doen!

Deze reis is absoluut een bron van inspiratie geweest om mij via het bestuur in te zetten en een bijdrage te leveren aan "het maken van het verschil".

Bernadette van Buchem, bestuurslid.